จรรยาบรรณในวิชาจะเป็นสิ่งสำคัญในการที่จะจำแนกอาชีพว่าเป็นวิชาชีพหรือไม่ อาชีพที่เป็น “วิชาชีพ” นั้นกำหนดให้มีองค์กรรองรับ และมีการกำหนดมาตรฐานของความประพฤติของผู้อยู่ในวงการวิชาชีพซึ่งเรียกว่า “จรรยาบรรณ“ ส่วนลักษณะ “วิชาชีพ ” ที่สำคัญคือ เป็นอาชีพที่มีศาสตร์ชั้นสูงรองรับ มีการศึกษาค้นคว้าวิจัยและพัฒนาวิชาชีพมีการจัดการสอนศาสตร์ดังกล่าวในระดับอุดมศึกษาทั้งการสอนด้วยทฤษฏีและการปฏิบัติจนผู้เรียนเกิดความชำนาญ และมีประสบการณ์ในศาสตร์นั้น นอกจากนี้จะต้องมีองค์กรหรือสมาคมวิชาชีพ ตลอดจนมี “จรรยาบรรณในวิชาชีพ” เพื่อให้สมาชิกในวิชาชีพดำเนินชีวิตตามหลักมาตรฐานดังกล่าวหลักที่กำหนดในจรรยาบรรณวิชาชีพทั่วไป คือ แนวความประพฤติปฏิบัติที่มีต่อวิชาชีพต่อผู้เรียน ต่อตนเอง และต่อสังคม

เรียน อาจารย์/นักวิจัย/นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา และผู้สนใจทุกท่าน 

คณะทันตแพทยศาสตร์ ขอเชิญเข้าร่วมประชุมวิชาการเรื่อง “Ethics and Methodology in Clinical Research” โดยวิทยากรรับเชิญจากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา ในวันจันทร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 เวลา 08.30–16.30 น. ณ ห้องบรรยาย DT 6 อาคารมหิตลานุสรณ์ คณะทันตแพทยศาสตร์ ตามรายละเอียดกำหนดการที่แนบมาท้ายนี้ ทั้งนี้ผู้เข้าร่วมการประชุมวิชาการฯ ดังกล่าวจะได้รับการรับรองว่าผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยตามข้อกำหนดของมหาวิทยาลัยวอชิงตัน จึงขอให้ผู้สนใจแจ้งชื่อ-สกุลพร้อมกับชื่อต้นสังกัดหน่วยงานทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ให้ถูกต้องและชัดเจน ที่คุณกิติพร ไชโยกุล หรือคุณพิพัฒน์ ศรีสุวัฒน์ หน่วยวิจัยและวิเทศสัมพันธ์ คณะทันตแพทยศาสตร์ โทรศัพท์ 11123 หรือe-mail: อีเมลนี้จะถูกป้องกันจากสแปมบอท แต่คุณต้องเปิดการใช้งานจาวาสคริปก่อน , อีเมลนี้จะถูกป้องกันจากสแปมบอท แต่คุณต้องเปิดการใช้งานจาวาสคริปก่อน ภายในวันพุธที่ 15 กุมภาพันธ์ 2555

• กำหนดการณ์
• แบบตอบรับเข้าร่วม
  

  ---

คำว่า “จรรยาบรรณ” หมายถึงความประพฤติ ที่ผู้ประกอบอาชีพต่าง ๆ กำหนดขึ้นเพื่อเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติแห่งวิชาชีพของตน เพื่อรักษาและส่งเสริมชื่อเสียง เกียรติคุณ และฐานะของผู้ประกอบวิชาชีพให้เป็นที่เชื่อถือศรัทธาแก่ผู้รับบริการและสังคม ดังจะเห็นได้จากการที่มีการกำหนดจรรยาบรรณของวิชาชีพ (Professional Ethics) ต่างๆ ออกมามากมาย ได้แก่ จรรยาบรรณครู/อาจารย์, จรรยาบรรณวิศวกร, จรรยาบรรณแพทย์, จรรยาบรรณนักบัญชี, จรรยาบรรณนักวิจัย ฯลฯ
กอปรกับสภาพสังคมปัจจุบันที่มุ่งเน้นความเจริญในด้านวัตถุ ได้ก่อให้เกิดกระแสต้านอันนำไปสู่ความพยายามรณรงค์ให้สังคมตระหนักถึงคุณค่าของจรรยาบรรณมากยิ่งขึ้น

ดังจะเห็นได้จากการรัฐบาลกำหนดให้ เรื่อง จริยธรรม ธรรมาภิบาล และ การป้องกันการทุจริตประพฤติมิชอบในวงราชการเป็นวาระแห่งชาติ อันส่งผลสืบเนื่องมาสู่กลไกสำคัญภาครัฐ อย่างเช่น
คณะกรรมการข้าราชการพลเรือนในอุดมศึกษา (กพอ.) ที่กำหนดให้แต่ละสถาบันอุดมศึกษากำหนดมาตรการ และกระบวนการส่งเสริม และกระตุ้นให้เกิดจรรยาบรรณขึ้นในแต่ละมหาวิทยาลัย ถึงขั้นระบุให้มีการนำมาตรการเชิงลบอย่างการลงโทษทางวินัยมาบังคับใช้ต่อผู้ประพฤติผิดจรรยาบรรณ ในขณะที่ ทางคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (กพร.) ก็กำหนดให้เกณฑ์จรรยาบรรณเป็นดัชนีชี้วัดประสิทธิภาพ (KPIs, Key performance index) สำคัญ ของหน่วยงานภาครัฐ (นำไปสู่คำตอบว่าหน่วยงานแต่ละแห่งจะได้รับ โบนัสมากน้อยเพียงไร และหากได้คะแนนต่ำกว่า ๓ จะไม่ได้รับการพิจารณาโบนัส)

ในโลกปัจุบัน สื่อสารมวลชนและเทคโนโลยีการสื่อสาร นั้นเปรียบเสมือนปัจจัยที่สำคัญในการดำรงชีวิตของผู้คน แม้ผู้นักวิชาการด้านความมั่นคงบ้างท่านเคยให้ความสำคัญของสื่อว่า ผู้ใดครองสื่อได้ทั้งโลก ผู้นั้นก็สามารถครองโลกได้ คำกล่าวนี้มิใช่พูดเกินความจริง เพราะสื่อสารมวลชนนั้นมีความสามารถควบคุมสังคมและชี้นำสังคมได้เป็นเรื่องจริง คนในสังคมจำนวนไม่น้อยที่เชื่อความสารที่ได้รับ โดยไม่คัดกรองหรือวิเคราะห์ข่าวสารที่ได้มาแม้แต่น้อย

สิ่งที่เกิดขึ้นกับสังคมไทยในวันนี้ กับกรณีของคนที่ตอบคำถามกับผลสำรวจมากมายหลายสำนักว่าคนไทยส่วนใหญ่นั้นไม่ค่อยสนใจเรื่องการเมืองเท่าที่ควร และแสดงจุดยืนที่บอกว่าเป็นกลางกับการเมืองเป็นจำนวนมาก หรือเมื่อใดที่ชนชั้นแรงงานหรือรากหญ้า เมื่อถูกสัมภาษณ์หรือตั้งคำถามเรื่องการเมืองนั้น ส่วนใหญ่ตอบไม่ค่อยตรงคำถาม ตอบอย่างไม่มีภูมิรู้เรื่องสถานการณ์ทางการเมือง หรือไม่ก็บอก "นักการเมืองใครเป็นรัฐบาลมันก็โกงกิน" "การเมืองมันไม่เกี่ยวกับฉัน เพราะยังไงตนเองก็ลำบากอยู่เหมือนเดิม" ผมอยากตั้งคำถามทำไมพวกเขาคิดถึงคำตอบที่เกี่ยวกับเรื่องการเมืองได้เท่านี้ เป็นเพราะสื่อสารมวลชนในวันนี้ของสังคมไทยหวังเพียงเรื่องผลประโยชน์เพียงเรตติ้งหรือเงินทองที่จะได้รับมาเป็นตัวชี้วัดของแนวทางการนำเสนอข่าวสาร หรือสภาวะที่เป็นความวิบัติของสังคมไทย ที่มันเสื่อมทรามลง จนคนส่วนใหญ่ในสังคมเห็นและให้ความสำคัญแก่ข่าวมายา รอว่าดูดาราโดนถ่ายคลิปโป๊และโหยหาอยากได้คลิปมาดูสนองตันหา ทั้งที่เรื่องเหล่านี้อาจเป็นเรื่องที่แค่ส่งผลกระทบเพียงศีลธรรมจรรยาหรือตัวนักแสดงโดยตรง แต่มันไม่เกี่ยวข้องกับสังคมส่วนรวมในการดำเนินชีวิตเหมือนเรื่องการเมือง เพราะการเมืองนั้นเมื่อเราได้นักการเมืองที่เข้ามาบริหารประเทศ ไม่ว่า ดี หรือ เลว ล้วนแต่จะก่อผลกระทบได้ทั้ง ดี และ ร้าย แก่ทุกภาคส่วนต่อสังคมโดยรวม มีผลกระทบกับทุกคนของสังคมไทย

“จรรยาบรรณ” ถือเป็นหัวใจสำคัญอย่างหนึ่งขององค์กรในปัจจุบัน เพราะถ้าบุคลากรในองค์กรใดขาดในเรื่องนี้แล้ว โอกาสที่องค์กรจะก้าวหน้าลดหน้าลงแน่นอน  แต่ที่สำคัญกว่านี้คือโอกาสล้มเหลวมีมากขึ้น เราคงจะเห็นตัวอย่างจากบริษัทใหญ่ๆในอเมริกาที่ผู้บริหารได้ตกแต่งตัวเลขทางการเงิน  เพื่อให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์ในเรื่องหุ้นหรือผลตอบแทนอื่นๆ จนทำให้บริษัทล้มมาแล้วหลายแห่งจรรยาบรรณเปรียบเสมือนภูมิคุ้มกันโรค “ทุจริต” ให้กับองค์กร องค์กรไหนมีภูมิคุ้มกันดี ถึงแม้ว่าจะมีคนไม่ดีอยู่บ้างผมก็คิดว่าเขาคงไม่สามารถทำอะไรองค์กรเราได้ ไม่แตกต่างอะไรไปจากภูมิคุ้มกันของร่างกายเรา ถ้าเรามีภูมิคุ้มกันดี ร่างกายแข็งแรง ถึงแม้จะมีโรคอะไรมารุมเร้า ร่างกายเราก็สามารถต่อสู้กับมันได้